Dy poezi të Eugenio Montales, në shqip nga Mimoza Pulaj
Eugenio Montale
Spesso il male di vivere ho incontrato
Spesso il male di vivere ho incontrato
era il rivo strozzato che gorgoglia
era l’incartocciarsi della foglia
riarsa, era il cavallo stramazzato.
Bene non seppi, fuori del prodigio
che schiude la divina Indifferenza:
era la statua nella sonnolenza
del meriggio, e la nuvola, e il falco alto levato.
Shpesh kam parë vuajtjen e jetuar
Shpesh kam parë vuajtjen e jetuar
ishte gurgullima e përroit të mbytur
ishte mbështjellja e gjethes së vyshkur
ishte kali mundbjerrë i rrëzuar.
Çfarë e shenjta indiferencë çel
nuk njoha tjetër veç mrekullisë:
ishte statuja e përgjumësisë
e mesditës, dhe reja, dhe skifteri lart në qiell.
Chissà se un giorno butteremo le maschere
Chissà se un giorno butteremo le maschere
che portiamo sul volto senza saperlo.
Per questo è tanto difficile identificare
gli uomini che incontriamo.
Forse fra i tanti, fra i milioni c’è
quello in cui viso e maschera coincidono
e lui solo potrebbe dirci la parola
che attendiamo da sempre. Ma è probabile
che egli stesso non sappia il suo privilegio.
Chi l’ha saputo, se uno ne fu mai,
pagò il suo dono con balbuzie o peggio.
Non valeva la pena di trovarlo. Il suo nome
fu sempre impronunciabile per cause
non solo di fonetica. La scienza
ha ben altro da fare o da non fare.
Kushedi se një ditë do të flakim maskat
Kushedi se një ditë do të flakim maskat
që mbi fytyrë mbajmë pa e ditur.
Prandaj kaq e vështirë është të njohim
njerëzit që takojmë.
Ndoshta ndër shumë, ndër miliona gjendet ai
fytyra e maska e të cilit përputhen
e vetëm ai do të mund të na tregonte fjalën
e denjë për tu besuar. Por e mundshme është
që ai vetë nuk e di të drejtën e tij.
Kush e ka ditur, që i tillë qe,
pagoi për dhuratën e tij me belbëzim ose më keq.
Nuk ia vlente ta dinte, ta gjente. Emri i tij qe përherë
i pashqiptueshëm për shkaqe
jo vetëm fonetike. Shkenca
ka shumë më tepër për të bërë apo për të mos bërë.
