Nexhat Halimi: Shtrëngata

 

 

 

 

Shtrëngata

 

Shkëputet nga trup i shkëmbit memec

Një copëz e zemrës sime të verbër

 

Zjarri prek ritmin e udhës gjakut në ty

Veç  rrjedha e ëndrrës të ndrit e fjetur

Në këtë dridhje dashuria vjen tjetër

Patjetër ta prek kohën e ikur përsëri

 

Asgjë nuk do të rrjedh kot fedorë

Ndërsa koha është mbyllur në orë

 

Ja ende shikoj nga dritarja nga bie borë

Me faqet e lëshuara në shuplaka

Me bërrylat kaq herë në shtrëngata

Me ëndrrën përshkruar nga etja e flaka

 

Asgjë nuk do të rrjedh kurrsesi pa ty

Ndërsa unë përsëri e qaj kohën në vetmi

Pres i ngrirë në shkëmb memec në shi

 

Asgjë s’ rrjedhë dot jashtë kohe pa ty

 

 

Shtrëngata II

 

Ja tashmë jashtë ende pandërprerë bie borë

Vërej pemët  cullake ikin nga qielli fedorë

Unë ndërlidh kujtimet me lot në një kurorë

 

Veç një ketër ngjitet e zbret trungut te dritarja

I trembur nga sytë e mi të mbërthyer aty

Në përpjekje t’i arnoj copëzat shthurur jetës

Ikur e shpërndarë lugje brigjesh flurorë

apo ja piktura bërë papritur me bisht të pelës

e nënshkruar nën shkrimin në fund të letrës

 

ja ende bie e bie pandërprerë borë në hapësi’

e jeta e njëjtë herë abstrakte apo hermetike

shkumuar në të dy anët e zjarrit apo etjes mitike

 

si ta zbërthej dashurinë që fle përjetshëm aty

ah fedorë e zgjuar ëndrrës së fjetur në gji

 

Ja tashmë jashtë ende pandërprerë bie borë