Ardian Haziri: Prania e heshtjes
Heshtja është gjithmonë aty,
Në agun e parë,
Kur mjegulla fle mbi çatitë,
Edhe në mëngjeset e kthjellta,
Përplot me vesë.
*
Ajo zë vend nën diellin përvëlues,
Edhe kur qielli është në humor të keq,
Kur retë mbajnë në shpinë stuhitë,
Në zenit, kur dielli s’ka më hije,
Heshtja është aty,
Si një kujtim që s’mund të harrohet.
*
Në pasditet që japin shpirt,
Kur drita thyhet si pasqyrë,
Para se muzgu ta mbulojë dheun,
Me pëlhurë zymtësie,
Heshtja qëndron krenare,
Si një rojtar i padukshëm i kohës.
*
Edhe kur nata bie,
Dhe dritat treten një nga një,
Kur puhiza ledhaton degët,
Nën ndriçimin e brishtë të hënës,
Heshtja është aty,
Ka lëshuar rrënjë në gjirin e universit.
*
E mundon një mall i parrëfyer,
Që s’ka emër, por rëndon,
Si fryma e fundit, në një dhomë pa zë.
