Qyteti 2400-vjeçar që i përket njerëzimit – pasuri e UNESCO-s
Xheni Krypi
Ka qytete që i përkasin një vendi dhe ka të tjerë që i përkasin njerëzimit. Berati është një prej tyre. Me një histori që shtrihet në mbi 2400 vjet, ai nuk është thjesht një hapësirë urbane, por një kujtesë e gjallë, ku koha nuk ka kaluar—por ka lënë gjurmë të pashlyeshme.
Berati nuk është një qytet që thjesht vizitohet; ai përjetohet—i qetë, i lashtë dhe i mbushur me një heshtje që flet më shumë se fjalët.
Për mua, Berati është më shumë se histori. Është vendlindja. Është kujtesa e fëmijërisë që endet ende në rrugicat me kalldrëm, në hijet e shtëpive të gurta dhe në dritën e butë që përshkon sokakët e qytetit. Janë kujtime të thjeshta, por të paharrueshme—zëra, hapa, lojëra dhe ajo ndjesi e qetë që vetëm një qytet si Berati di ta japë.
Në lagjen ‘Goricë dhe në rrugët që të çonin drejt Kalasë, çdo cep kishte historinë e vet. Te ‘Porta e Pashait’, pranë pusit me çati, ku uji kishte një shije të ëmbël si vetë kujtimet,
qëndronim në radhë të gjata për të mbushur ujë. Pak më tej ishte furra e Remes, ku prisnim me durim për të pjekur tavat, ndërsa aroma e gatimeve përhapej në ajër. Dhe diku aty pranë, dyqani i Zoicës—ku zinin radhë për kosin me tulla dhe qëndronim me orë të tëra, mes bisedave dhe padurimit fëmijëror. Ishin këto momente të thjeshta që na mësonin durimin dhe gëzimin e gjërave të vogla.
Më pas vinin mbrëmjet e ngrohta, kur bulevardi merrte jetë. Një shëtitje e qetë, një akullore në dorë apo një aranxhat i freskët, mes dritave dhe zërave të butë të qytetit—janë këto ato copëza të vogla që e bëjnë Beratin jo vetëm të bukur për syrin, por të paharrueshëm për shpirtin.
I vendosur përgjatë brigjeve të lumit Osum dhe i rrethuar nga një reliev që i jep karakter dhe mbrojtje natyrore, Berati paraqitet si një nga qendrat më të hershme të jetesës në territorin shqiptar. Burimet historike dhe gjetjet arkeologjike dëshmojnë për një vazhdimësi të pandërprerë banimi, duke e kthyer qytetin në një dëshmi të rrallë të qëndrueshmërisë njerëzore përballë kohës.
Në rrjedhën e shekujve, Berati ka njohur ndikime të shumta kulturore—nga periudhat ilire, te ato romake, bizantine dhe osmane—por në asnjë moment nuk e ka humbur identitetin e tij. Përkundrazi, ai ka ditur t’i përthithë këto ndikime dhe t’i kthejë në pjesë të një tërësie harmonike.
Arkitektura e tij, me shtëpitë e bardha të vendosura njëra mbi tjetrën, mbetet një nga shenjat më dalluese të qytetit, duke i dhënë epitetin “qyteti i një mbi një dritareve”. Ndërsa
Kalaja, e vendosur mbi qytet, vazhdon të jetë simbol i qëndrueshmërisë dhe historisë së tij.
Megjithatë, përtej vlerave historike dhe arkitekturore, Berati mbetet një përvojë emocionale. Për ata që e kanë jetuar, ai nuk është thjesht një vend në hartë, por një pjesë e shpirtit.
Përfshirja e Beratit në listën e trashëgimisë botërore të UNESCO-s përbën një njohje të merituar, por edhe një përgjegjësi për ta ruajtur këtë pasuri për brezat që do të vijnë. Sot, si dikur, Berati mbetet qyteti i gurit dhe i dritës, ku ura e vjetër nuk lidh vetëm dy brigje, por kohë, kujtime dhe njerëz. Në rrugicat e tij të qeta dhe në sokakët që mbajnë jehonën e hapave, vazhdon të jetojë një qytet që di të ruajë shpirtin e vet. Vizitorë nga e gjithë bota ndalen për ta parë, por janë njerëzit e tij—të urtë, të thjeshtë dhe me kultur —ata që e bëjnë Beratin të paharrueshëm.
Këtu, çdo gur ka një histori, çdo dritare një kujtim, dhe çdo mbrëmje një qetësi që të fton të ndalesh. Dhe ndoshta pikërisht për këtë arsye, Berati nuk mbetet vetëm një vend në hartë, por një ndjenjë që të shoqëron kudo—një qytet ku gjithmonë ke arsye të kthehesh. Për këdo që e viziton, Berati nuk ofron vetëm pamje, por përjetim; ndërsa për lexuesin, mbetet një ftesë e hapur për ta njohur nga afër—një qytet që nuk të kërkon shumë, por të jep më shumë sesa pret.
