Ruzhdi Gole: FANTAZI ME BLETË, KËRPUDHA E MILINGONA
Prozë
– Po ai ti, i fluturimeve… Vetmia jote mund të ecë vetëm këmbadoras. I merret fryma.
– Fantazia ime fluturon pa cak. Jeton me bletë.
– Si jetoka me bletë fantazia jote? Je lajthitur! Kjo lajthitje nuk është e para.
– Fluturon gjithandej fantazia ime. Ajo është vetmia ime. Kjo lajthitje, ndoshta, është e vetmja që më gëzon. Nuk më përlot. Shoh gjithçka.
– Me sy mund të shoh veç vetmia jote. Vetmia, për mua, është e turbullt në mes të ditës, azmatike në çdo moshë.
– Ajo më ndez.
– Të mpak e të shuan, lum miku.
– Secili jeton dritën e tij të vetmuar.
– Dritën e tij të penguar. Rri njëherë
mënjanë të tjerëve e do të pikëllohesh.
– Ku t’i gjej të tjerët? Ata janë kokolepsur
keq me njeri-tjetrin. Sa shquaj kokën e
njerit e bëhem gati ta përshëndes
papritur më dalin para ca sy të
zgurdulluar. Nuk pulitin as qerpikët. Sa
pulit qerpikët krahësi afër, ia vesh me
shkelma borizani tjetër.
– Nuk qënke vetmimtar, ahere. Gjithandej
zhurmojnë, kërcejnë. Godasin me
qyngje e fishkëllejnë me sirena.
– Ç’sirena, më thua?
– Ato të portit.
– Në port ka ca maune që gogësijnë e
fusin duart në xhepa. Nxjerrin q’andej, e
dinë ato çka nxjerrin e çka fusin në
xhepat e tyre – thashë zë ngadaltë.
– Asgjë, qe besa, asgjë! Gjithandej policë,
ekrane. A s’ke ndigjue ti se në
xhamllëkun e ekraneve del dhe bleta?
– Ooo, fantazist i ri, bleta merr arratinë t’ikë e ikën. Takon kërpudhat.
– Kjo qënka ç’na qënka, bleta takon
kërpudhat. Po ku i takon, kur i takon?
– Kudo, shpesh, shumë prej tyre.
– Po më thuaj një vend, një pemë, një
kodër, një hundë njeriu ku bleta na
takoka kërpudhën.
– Troç po ta them, kthjellët: kudo ku ka
bletë ka edhe kërpudha, ndonjëherë
kërpudha të padukshme. Ku ka kërpudha
ka edhe ujë, aty afrohen edhe bletët.
(- Mirëmëngjes bletë!
– Mirëmëngjes kërpudhë! Dje nuk u
pamë. Si të kaloi dita?
– U tremba pak. Na zuri frika të gjithave.
– Keni fjetur keq?
– Po tkurreshim brenda llumit të kafesë.
Qeskat e zbardhura filluan të na
nxiteshin para syve.
– Ç’ju paska gjet’ kështu? Frynte erë
marrie a si, era po ju shkelte kurorat, a
si, pëshpërisnit thatë pa ujë a… më
thuaj).
– A dëgjove pëshpërima, o fantazist?
– Heshtja belbëzon. Belbëzon bletë,
bletë e re.
– O ç’po na përrallis, po tallesh? Prapë
damarë kërcyer ti, damar përpjetë. Po
flet çart, o fantazist.
– Më ka kërcyer damari po, po. Heshtja,
shpesh, mund të jetë vetmi. Shpesh
edhe krijim. Më janë kërleshur keq flokët
sa kur kaloj gishtat n’për ta më duket
sikur trazoj xhufka resh o jam tullac me
ngrica fare.
– Qose je i gjithi nga lart e nga poshtë.
– O më marrsh, të keqen, më marrsh!
Lart e poshtë jam i gjithi gacë.
– Martohu, ta shoh ajo që do të të marr,
je hambar a je angar.
– M’u hiq sysh, pa të keq, o dreq! M’u duk
sikur me fjalën tënde i hodhe përpjetë
kërpudhat. Ua këpute xhufkat fare.
– O hyzmeqar i fjalës, o hyzmeqar, prapë
me kërpudhat ti? Ato janë tufa-tufa. E
ç’i gjen ato njerën po e këputa?
– Po e këpute fillon e qan bleta dhe gjithë
kërpudhat zverdhen.
– S’kam ndigjue ndonjë fantazist tjetër si
ti që thua se uji dhe era marrin frymë.
S’kam pa bletë e kërpudha t’i
pëshpërisin njeratjetrës në pyll, tek
kopshti i askuj’. As tek udha.
(Motër bletë, ku e lamë?… ëëë, u
kujtova, era frynte sa na duhej për fresk.
Vapa ia kishte këputur gjumit për
shtatë palë qejfe. Kur na pihej ujë
lagnim buzët. Dje, tek guva jonë erdhi
një njeri që nuk e njihnim. U trembëm. Ai
nguli ca gozhdë në shkëmbin e guvës.
Vari fije litari e copa drurësh të lagura.
– Çudi guve kjo, o kërpudhë, çudi.
– U çelëm nga sytë kur njeriu i panjohur
filloj të na spërkaste me ujë. Tek guva
jonë s’ka gjer ditën tjetër frymë njeriu.
Ne thithim lagështi nga copat e drurëve
dhe litarët për të jetuar…
– Unë, gjithandej kam fluturuar. Më
shumë e shpesh për nektar. Nuk kam
parë kund litarë as copa drurësh varur?
Mos i ke trilluar ëndërr, moj kërpudhë?
– Jo, jo, asnjë trill, asnjë. Nuk jam
rrenacake unë, jo! Mos më thumbo,
moj bletë, mos më thumbis!
– Më fal kërpudhë, nuk desha të të prek.
Aaa, m’u kujtua diçka, diçka e vërtetë si
përhera. Unë, që thua ti kërpudhë, jetoj
mes të vërtetave. Mes të vërtetave dhe
rrenave plot. Po fluturonim mbi kurorat
e një kopshti. Kur çfarë shohim? Në
degë të pemëve varur… çfarë thua se
ishin varur?
– Ku ta di unë kërpudha? Unë aty ku
mbillem aty mblidhem, nuk fluturoj.
– Në degë tundeshin lehtë disa bidona të
vegjël uji me sardele brenda.
– Me sardele? Po si kishin ardhur aty, të
shkretat? Të shkretat ishin mbytur vet
në flluckat e ujit? I kishte mbyll brenda
kopshtari? Thuama, bletë!
– Në kopsht mizat të bezdisin në vapë.
Ato i afrohen bidonave të lagur, hyjnë
brenda në ujë dhe…)
– O fantazist, a dëgjove?
– Çfarë të dëgjoj? Ti njëherë e njehera
njësoj. Çfarë të dëgjoj, pra? Mos ka
lindur ndonjë bletë qe ende nuk ia
njohim thumbin? Thumbi i saj të djeg a
të ledhaton? Mos ka lindur ndonjë
kërpudhë? Më e madhja kërpudhë që
mund të mbuloj edhe kokën tonë.
– Edhe ty të erdhi ora. Ora e fantazisë.
Bletë dhe kërpudha ato janë që njohim.
Ka lindur Poeti. Kanë lindur poetët e
paparë anekënd qytetit tonë.
– Bletët kanë lindur para poetëve
– Të paparët fryhen e dynden për të
arritur majën. Sa mbërrin njeri në majë,
majën ia rrëmben tjetri. Tjetri sa hap
krahët për t’u ngjitur ndin një tjerrje e
thermë të llahtarshme në… në kryet e
veta.
– Nuk ngjitet kush më shpejt në majë
sesa milingonat
– Ka plasur keq, ka plasur frymëzimi i
pacak. Secili don nga një kurorë. Kujt t’i
ngrej qyteti më shpejt piedestal?
– O, mik, gjithë talentet këtu qënkan
mbledhur? O mik pa çiflig, po s’paska
një të parë e një të fundit mes librave.
– Ooo, turmë të gjithë, turmacakë.
Thuamë, ky është Art?
– As sa një koshere bletësh.
– As sa një grusht xixëllonjash.
– Pak a shumë një dyzinë kërpudhash.
(Ata nuk kanë ecur as sa rrugëtimi i
milingonave. Nuk kanë ecur e u duket se
kanë mbrrit’ në Himalaje…)
– Gjithkujt i duhet vetmia, Gjon, gjithkujt,
sidomos njeriut, njeriut të pavetmuar.
– Bletët jetojnë vetëm një stinë?
– Ndoshta një stinë jetojnë. Kërpudhat
dihet që mbillen e mblidhen njaty-njaty
për dyzetë ditënetë. Xhufkojnë të tjerat.
– Sa për milingonat unë i kam në mendje
e n’për gishta.
– Milingonat jetojnë pafundësisht?
– T’i pyesim njëherë Ali?
– Oooo, milingonat na paskam lënë
vetëm gjurmë, o Lan, vetëm gjurmë.
– Dhe çfarë gjurmë, o fantazist?! Eja t’i
shohësh. Eja, eja afrohu dhe ti Gjon.
– Ooooo, po këto s’qenkan gjurmë, bre,
njitash s’janë, po, po gjurmë qënkan,
o po s’qenkan, qenkan retina?!
– Retina të ajrit dhe të dheut.
– (Asnjëherë të mbinjeriut, o njeri)!
