Ruzhdi Gole: TËRTHORE-TËRTHORE
(poe-prozë)
Mbrëmja vajzërore endet,
shpupuritet ndër
gishtat hark,
tingujve plot th’llanza
gurgullon botëve
pa cak.
Vajzë grunjare, grua
me drapinj afshi
gishta ujërash.
Fajpafaj vet i rrxova
kërcinjtë e saj.
të ylbertë,
rr’xime të purpurta
në tjetër shtat
dinak dreq…
Jeta ia ngroh flatrat gruas…
ajo i përhap gjer tek qiejt.
*
Jetë jete ne… t’epërm’…
drita merakosej mos
t’i treteshin
sytë
trishtohej në t’errët.
Deti këndellej rrënjë e shpirt,
bota e qiejve ndonjëherë
vyshkej prej
qirinjve
prej yjeve më pak romantikë.
Gjithçka jetuam prej dashurie
grurë ëndrre jo cikmë verbër,
kthjelloheshin gjiret…
begatonin dhe
brengën.
Nga kjo brengosje asnjëherë e begatë
dashuruam ujvarën dhe terrën,
ciklonin e morëm vrap.
*
Hiçmo, ne pikël – pikël jetojmë
ndonjë ditë, plot mpak vrerët,
fenerët e gjinjve
t’atyre që sot
dashurojnë
dihasin tek të gjithë fenerët.
Mbrëmja vajzërore endet,
nata grua çmendet…
Ngjallet plot farëra nata,
hov dalldive, drobitjeve
mbi tehe, prangeza.
E njomë e rrudhët, më e freskët,
gjiret begatojnë
dhe brengën.
E uruara na ra fatit… Pash motin!
Na merren mendtë
ende dhe sotmit?
Me shenja e me nishane
me ngjarje e rrëfenja
caku na vuri kufi
cikmat, cermat.
Puqemi tani dhembshurisht.
Vajzërore mbrëmja endet,
nata tërthore – tërthore
mpreh drapinjtë
korr vranësirat
e epërme.
Si ngjallen sërish çdo bote hov:
mbrëmja me farëra endjesh,
Jeta çuditërisht belhollë?
